Μετά από 8 ώρες ύπνου, φάγαμε ένα καλό πρωινό από το μπουφέ του ξενοδοχείου (λάτρεψα το σπιτικό κέικ μήλου) και ξαναπήγαμε στη λουτρόπολη.
Ακόμα και μία φορά να κάνει κάποιος λουτροθεραπεία, νιώθει την ιαματική επίδραση στον οργανισμό του ( είδα αρκετή διαφορά στο πόδι που είχα πάθει διάστρεμμα). Μια δεύτερη φορά , όμως, είναι πάντα καλύτερη.
Πλέον, είχα συμβιβαστεί με το ψύχος που θα ένιωθα στο σώμα μου αυτά τα 5 μέτρα μέχρι τις ντουζιέρες με το ζεστό νερό και τα άλλα 2 μέχρι την πισίνα. Είκοσι λεπτά μέσα στο νερό ( δεν επιτρέπεται παραπάνω διότι αρχίζουν και σε πιάνουν κράμπες) και μετά πάλι στ’ αποδυτήρια.
Ευτυχώς μέσα στην καφετέρια (μέσα στην οποία βρίσκονται τ’ αποδυτήρια) υπήρχε το τζάκι με το οποίο «γίναμε φίλοι» για τα δέκα λεπτά που χρειαζόμουν για να συνέλθω.
Έπειτα έκανα μερικές βόλτες τριγύρω για να εξερευνήσω το μέρος. Φωτογραφίες, βίντεο και κρύο!! Αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο. Το μέρος έχει πολλές διαδρομές που μπορεί κάποιος ν’ ακολουθήσει.
Γύρισα με τα πόδια στο ξενοδοχείο αφού αγόρασα από τα μαγαζάκια στην είσοδο της λουτρόπολης, καυτερά ζυμαρικά! Το απόγευμα είπα να ξεκουραστώ και δεν ξαναπήγα στην πισίνα.
Για βράδυ δυστυχώς δεν έχει πολλά να κάνεις όσο αφορά τη διασκέδαση αλλά υπάρχουν αρκετές ταβέρνες για να πάει κανείς . Εμείς είχαμε κλείσει στην «Καρατζοβίτισα». Δοκίμασα το πεντανόστιμο κοντοσούβλι κοτόπουλο και ένα τοπικό τυράκι στη σχάρα (μπάτζιο).
Το μαγαζί είχε ζωντανή παραδοσιακή μουσική κι έτσι ξενυχτήσαμε ως αργά.
Zzzzzzz…. Καληνύχτααα