Για πρωινό … πίτσα χειροποίητη!! Ναι στο μπουφέ εκτός από τη γνωστή ποικιλία είχε και πίτσα που φυσικά την καταβρόχθισα!
Αποχαιρετώντας το πανέμορφο , ορεινό τοπίο, ξεκινήσαμε για την πόλη της Έδεσσας. Την έχω ξαναεπισκεφτεί, βέβαια, αλλά δεν παύει να με μαγεύει το καταπράσινο τοπίο και οι καταρράκτες που βρίσκονται σε αφθονία. Το αγαπημένο μου σημείο είναι αυτό πίσω από το μεγάλο καταρράκτη! Βέβαια σε πιτσιλάει το νερό και μπορεί και να γλιστρήσεις αλλά η αίσθηση του να βρίσκεσαι πίσω, στο βράχο και να βλέπεις τρεχούμενο νερό, είναι γαλήνια. (όσο και αν έρχεται σε αντίθεση με την ορμητικότητα του νερού).
Τελευταίος και χιονισμένος σταθμός το μοναστήρια της Παναγίας Σουμελά.
Η Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά ή Μονή Σουμελά (ποντιακά: σου Μελά, από το όρος Μελά), είναι ένα πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στην Τραπεζούντα, σύμβολο επί 16 αιώνες, του Ποντιακού Ελληνισμού.
Με παγωμένα χέρια (είχα ξεχάσει τα γάντια μου στη βαλίτσα) τράβηξα υπέροχες φωτογραφίες της Καστανιάς (χωριό που βρίσκεται πιο κάτω από το μοναστήρι) και φυσικά του ναού αλλά και τις φύσης τριγύρω.
Αφού φάγαμε σε μία από τις ταβέρνες (λάτρεψα την τυροκαυτερή) που υπήρχαν τριγύρω και δοκιμάσαμε καυτό σαλέπι (ρόφημα), πήραμε το δρόμο της επιστροφής για Πάτρα.
