Sagarmatha: Έτσι λέγεται στα Νεπαλέζικα το όρος Έβερεστ. Ένα βουνό που πολλοί πίστεψαν ότι θα κατακτήσουν την κορυφή του, αλλά λίγοι το κατάφεραν. Δεν είναι εύκολο. Όσο κατάλληλα προετοιμασμένος κι αν είσαι, η τελευταία λέξη ανήκει πάντα στο βουνό.
Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το ημερολόγιου πορείας του Αλέξιου Λυμπέρη. Ένα ταξίδι 22 ημερών, το 1993, με αφετηρία την Kathmandu και τελικό προορισμό το Everest Base Camp.
Λίγα λόγια από τον ίδιο:
Προσωπικά, επειδή ο στόχος της ανάβασης σε κορυφές άνω των 8.000 μέτρων ήταν ανέφικτος, πάντα ήθελα τουλάχιστον να τις δω και να περπατήσω ανάμεσά τους, να γνωρίσω τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί, ν’ ακούσω τη μουσική τους, να δοκιμάσω τα φαγητά τους.
Ημέρα 9η
Ξύπνησα κατά τις 5.30. Ετοίμασα τα πράγματά μου. Έξω είχε ήδη βγει ο ήλιος και είχε πολύ καλή ορατότητα. Έβγαλα και πάλι φωτογραφίες και πήγα για πρωινό. Παρήγγειλα Tibetian bread with honey – το χειρότερο που έφαγα ποτέ. Αυτό το lodge έχει το χειρότερο φαγητό! ( για χτες μεσημέρι-βράδυ και για πρωινό σήμερα , πλήρωσα 460 ρουπίες).
Ο ιδιοκτήτης του lodge, κατά τα μεσάνυχτα είχε μεθύσει και κυκλοφορούσε έξω βρίζοντας και φωνάζοντας.
Είχαμε ωραία θέα του Everest, του Lhotse, του Ama Dablam και άλλων κορυφών.
Φύγαμε στις 08:00 κατηφορίζοντας μέσα από πυκνό δάσος ροδόδενδρων, διασχίζοντας ένα λασπωμένο μονοπάτι. Περάσαμε και μια κρεμαστή (λίγο ανηφορική ) γέφυρα και μετά από μία ελαφρά ανηφορική διαδρομή φτάσαμε σε μια διασταύρωση. Το πάνω μονοπάτι οδηγούσε στο Pangpoche Terin (3985m) και σ’ ένα μοναστήρι αλλά εμείς πήραμε το χαμηλότερο μονοπάτι για το Pangpoche Olin και τους περιφραγμένους, με πέτρινο τοίχο, πατατοαγρούς.
Δεξιά μας έρεε ο Imja Khola.
Ανεβαίνοντας περάσαμε το όριο των δένδρων καθώς ακολουθήσαμε ένα μονοπάτι γεμάτο χαμηλούς θάμνους που οδηγούσε στο Orsho. Σταματήσαμε σ’ ένα lodge και φάγαμε μία rara soup για να πάρουμε δυνάμεις.
Τα νότια βράχια του Lhotse ξεπρόβαλαν μπροστά μας καθώς διασχίζαμε ένα βοσκότοπο για Yaks , για να βρεθούμε σ’ άλλη μια διασταύρωση.
Το μονοπάτι κατά μήκος του Imja Khola είχε κατεύθυνση προς το Dingboche και το Chuukhung , αλλά εμείς πήραμε το αριστερό μονοπάτι.
Ανεβαίναμε με συνοδοιπόρους ντόπιους αχθοφόρους και φορτωμένα Yaks, που μέσα σε μπλε βαρέλια μετέφεραν υλικά για ανεφοδιασμό της ισπανικής αποστολής που βρισκόταν στην Everest Base Camp.
Περάσαμε μια ακόμα ράχη και μια ξύλινη γέφυρα – πάνω από το ρέμα που κυλάει από τον παγετώνα Khumbu.
Φτάσαμε στο Pheriche (4240 m ) στις 13:10. Εκεί τελείωνε και η βλάστηση.
Κατά τις 12:00 , επειδή είχα πονοκέφαλο, ήπια μια ασπιρίνη. Επειδή το acetazolamide μου δημιουργούσε παρενέργειες ( μούδιασμα στα άκρα) , το είχα κόψει και τώρα παίρνω 2 ασπιρίνες – μία το πρωί και μία το βράδυ.
Από τις 12:00, άρχισε να ρίχνει ελαφρύ χιόνι, το οποίο άρχισε να γίνεται πυκνότερο μετά τις 15.30.
Το Pheriche, βρίσκεται σε μια επίπεδη έκταση δίπλα στο ρέμα που έρχεται από τον παγετώνα Khumbu.
Αριστερά μας , το Tawoche (6542 m ) και πίσω δεξιά το Ama Dablam.
Το κρύο ήταν αρκετό. Φορούσα ένα μακό, το μπεζ πουλόβερ (μάλλινο 100%), το καρό πουκάμισο και το POLAR μπουφάν.
Το lodge που μένουμε λέγεται Namaste ( σημαίνει γεια σας , καλημέρα στα Νεπαλέζικα) και βρίσκεται στο τέλος του χωριού. Έχει στρώματα γεμάτα υγρασία , τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Η σκεπή του είναι από ψαθί και πάνω έχει λαμαρίνα. Οι εσωτερικοί του τοίχοι είναι από λάσπη. Στο κέντρο υπάρχει ένα τραπέζι με πάγκους κι έτσι ο χώρος που μένεις για να κοιμηθείς είναι πολύ λίγος. Αυτό επιτείνει τον εκνευρισμό μας.
Η γυναίκα του ιδιοκτήτη έχει 3 παιδιά και ένα μωρό που το χει μέσα στην κουζίνα σε μια νάκα από πλεγμένο ψαθί. Από τις άκρες της νάκας κρέμεται ένα πλατύ λουρί. Όταν το μωρό κλαίει, βάζει τη νάκα στην πλάτη της, δένει το λουρί στο μέτωπό της και συνεχίζει να κάνει τις δουλειές της. Στο χέρι της έχει ένα ολόχρυσο βραχιόλι.
Καθόμασταν όλοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, στην κουζίνα που είναι πιο ζεστά. Αυτό ήταν το χειρότερο lodge από πλευράς συνθηκών διαβίωσης.
Το άσχημο είναι ότι αφήνουν συνέχεια τις πόρτες ανοιχτές.
Ώρα 16.30 και έξω συνεχίζει να ρίχνει χιόνι.
Η μητέρα θέλει να δώσει στο βρέφος πατάτες τηγανητές με αυγά. Παίρνει το φαγητό στο στόμα της, το μασάει και μετά λιωμένο του το δίνει. Το blender είναι ανύπαρκτο εδώ.
Ώρα 17.30 και έξω έχει 2ο C . Ευτυχώς μας βάζουν στην κουζίνα και ένα πρόχειρο μαγκάλι για θέρμανση. Για καύσιμη ύλη βάζουν , μαζί με λίγα ξύλα, αποξηραμένη κοπριά από YAK. Η ξυλεία εδώ είναι δυσεύρετη. Άλλωστε έτσι προστατεύονται και τα δάση από την καταστροφή.
Τα κάρβουνα στο μαγκάλι είναι, επίσης, από κοπριά των YAKS.
Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και ανάβουν μια λάμπα LUX.
Και εδώ, όπως σχεδόν σε όλα τα lodges, πωλούν χαρτιά τουαλέτας, κονσέρβες , μπισκότα και άλλα τέτοια είδη χρήσιμα στους trekkers.
Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν χαπάκια για ν’ απολυμάνουν το νερό που πίνουν.
Εγώ και ο Γρηγόρης αγοράζουμε συνεχώς εμφιαλωμένο. Πάντως έρχεται φθηνότερα να πίνεις τσάι από το ν’ αγοράζεις νερό. Εδώ η τιμή του εμφιαλωμένου κυμαίνεται από 500-700 δρχ. ( 1,5 – 2 euro) . Το κόστος μεταφοράς του είναι υψηλό.
Στο θάλαμο που θα κοιμηθούμε λίγοι τολμούν να πλησιάσουν.
Εδώ έχει κι ένα κέντρο υγείας, που μάλλον το διαχειρίζεται κάποιος διεθνής οργανισμός, με εναλλασσόμενη εξάμηνη θητεία γιατρών. Το κέντρο έχει και ηλιακούς συλλέκτες για ζεστό νερό.
Ο τωρινός γιατρός είναι Αυστραλός και τον επισκέπτονται αρκετοί από την ομάδα για διάφορα θέματα.
Συνεχίζεται…
