10η μέρα
Ξυπνήσαμε κατά τις 05.30.
Έξω συνεχίζει να ρίχνει χιόνι. Το έχει στρώσει. Έχω πονοκέφαλο. Και παίρνω μια ασπιρίνη. Είμαστε σε δίλημμα τι να κάνουμε. Τελικά 7 και ο Χρήστος 8 αποφασίζουμε υπό χιονόπτωση και ελαφριά ομίχλη να προωθηθούμε στο Lobuche (4928 m). Περνάμε μερικά μικρά ρέματα, μια ανηφόρα και ένα ξύλινο γεφυράκι και φτάνουμε στην Dugla (4620 m).
Έχω ντυθεί ζεστά με Gore-Tex σαλοπέτα και το καγκούλ για να μη βρέχεται και το σακίδιο. Μόνο τα μάτια μου είναι εκτεθειμένα. Στα χέρια, γάντια. Ευτυχώς, έχω ένα μπαστούνι από κλαδί δένδρου που μου έδωσε ο Χρήστος πριν το Namche Bazar *. Θα με βοηθούσε πολύ αν είχα μπατόν**. Να φροντίσω ν’ αγοράσω σπαστό σε 3 κομμάτια.
Η Dugla δεν είναι χωριό. Αποτελείτε μόνο από 2-3 lodge. Από το Pheriche μέχρι το Lobuche έχει χιόνι.
Μέχρι την Dugla καλά τα πάω.
Μετά τη Dugla , μέχρι το Lobuche έχει ανηφόρα, περπατάω πολύ αργά και με δυσκολία. Έχω τόσο έντονη ταχυπαλμία σε σημείο που σκέφτομαι να γυρίσω πίσω μερικές φορές.
Ξεκινήσαμε στις 09:00 και φτάσαμε στο Lobuche στις 13:30 . Τα τζόπκιο*** είχαν ήδη φτάσει και οι αποσκευές μας ήταν ήδη εδώ.
Το Lobuche αποτελείται από 3-4 lodge. Καταλύσαμε στο πρώτο που ήταν αρκετά μεγάλο. Είχε κρεβάτια σε κουκέτες και το μεγάλο του προσόν ήταν ότι στο θάλαμο που ήταν τα κρεβάτια (και χρησίμευε ταυτόχρονα και σαν τραπεζαρία) έκαιγε συνεχώς μια σόμπα!
Βέβαια, έβγαζε καπνό αλλά καλύτερα καπνισμένοι , παρά κρυωμένοι. Η τουαλέτα του όμως ήταν σε κακά χάλια. Κανείς δεν την επισκεπτόταν και προτιμούσαμε την ύπαιθρο με τη χιονόπτωση.
Έπεσα τάβλα στο κρεβάτι όπως σχεδόν και όλοι οι άλλοι . Στη διαδρομή (κατά τις 11:00) είχα πιει μια δεύτερη ασπιρίνη γιατί είχα ισχυρό πονοκέφαλο. Ήπια και Τρίτη κατά τις 14:00 και χουχουλιάστηκα στον υπνόσακο ο οποίος, ευτυχώς , καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας δεν με απογοήτευσε.
Οι καρδιακοί παλμοί ήταν γύρω στους 120 σε κατάσταση ηρεμίας.
Όταν ο Γρηγόρης γύριζε πλευρό στο διπλανό στρώμα, ζαλιζόμουν. Ο ισχυρός πονοκέφαλος δεν υποχωρούσε με τίποτα. Τα ζεστά hot lemon δεν μπορούσαν να με κάνουν να νιώσω καλύτερα. Ταυτόχρονα αισθανόμουν ναυτία και τάση για εμετό. Όλα τα συμπτώματα οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι είχα εμφάνιση της Mountain Sickness**** σε μέτρια μορφή ακόμη.
Το συζήτησα με το Χρήστο και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το καλύτερο που έχω να κάνω , μια και θέλω να ξαναδώ τα παιδάκια μου , και δεν θέλω να διακινδυνεύσω πνευμονικό ή εγκεφαλικό οίδημα – που ήταν τα επόμενα στάδια- ήταν να κατέβω χαμηλότερα.
Ο Χρήστος μου πρότεινε να κατέβω έως την Dugla και να επιτρέψω την επόμενη μέρα αλλά εγώ έχοντας καλύτερη γνώση της κατάστασης προτιμώ να γυρίσω στο Pheriche και έχω καταλήξει στην απόφαση να μην επιστρέψω. Το πόσο δίκιο είχα σ’ αυτή την απόφαση φάνηκε από το γεγονός ότι χρειάστηκε να περάσουν 2 μέρες για να συνέλθω.
Με τη βοήθεια του Χρήστου βρήκα έναν αχθοφόρο και γύρισα , με χιονόπτωση πάντα, τρέχοντας σχεδόν στο Pheriche.
Ξεκινήσαμε στις 17:00 και φτάσαμε στις 17:30. Στο τέλος μας έπιασε η νύχτα και χρησιμοποίησα το φακό κεφαλής.
Ευτυχώς, ο αχθοφόρος μου είχε πάρει εκτός από το σάκο και το σακίδιο της POLO και έτσι κατέβαινα χωρίς φορτίο.
Τελικά , μάλλον για εξόρμηση σε βουνό το χειμώνα έπρεπε να προετοιμαζόμαστε και όχι για εξόρμηση trekking. Ευτυχώς που οι περισσότεροι , παρακούοντας τον Χρήστο, είχαμε πάρει μαζί μας μπουφάν χειμερινά, αρβύλες και άλλα χειμερινά ρούχα.
Το πρωί, ο Σωτήρης πήγε στον Αυστραλό γιατρό και του έδωσε αντιβίωση και αντιβηχικό. Φυσικά τώρα ανεβαίνει χωρίς σακίδιο και με ιατρική γνωμάτευση. Πάνω στη βιασύνη μου να φύγω , ξέχασα στο Lobuche το χειμερινό μπουφάν της POLAR , το οποίο ευτυχώς βρήκε ο Γρηγόρης και μου το έφερε αργότερα στο Dingboche.
Κατέληξα στο Himalaya Hotel , όπου ήδη βρίσκονταν οι 3 εναπομείναντες. Βέβαια, μη μας ξεγελάει ο τίτλος Hotel Lodge. Απλά ήταν λίγο πιο υποφερτό από το προηγούμενο. Η υγρασία στα στρώματα όμως , υγρασία!
Έπεσα στις Sherpas stew και σε διάφορες σούπες και μετά από καμιά ώρα περίπου συνήλθα.
Στον αχθοφόρο έδωσα 300 ρουπίες. Είχε ζητήσει 250.
* Namche Bazar: Η άτυπη πρωτεύουσα των Sherpas (ντόπιοι)
** Μπατόν: Τα μπατόν πεζοπορίας και ορειβασίας και οι πεταλούδες για μπατόν είναι πολύτιμοι βοηθοί σε κάθε επίδοξο πεζοπόρο και ορειβάτη.
*** Τζόπκιο: Ζώα που ζουν στα Ιμαλάια (σαν τα YAKS)
**** Mountain Sickness: Όσο ψηλότερα πάμε τόσο περισσότερο το σώμα μας προσαρμόζεται με την αναπνοή μας να γίνεται πιο γρήγορη και πιο βαθιά. Σημαίνει ότι η πίεση του αέρα είναι χαμηλή όταν είμαστε σε μεγάλο υψόμετρο. Με την ανάσα που παίρνουμε λιγότερο οξυγόνο, οπότε οι πεζοπόροι υποφέρουν από την ασθένεια του υψομέτρου λόγω του ότι δεν έχουν επιπλέον μέρα για να εγκλιματιστούν,όσο βρίσκονται σσε μεγάλο υψόμετρο. Το υψόμετρο αρχίζει να μας επηρεάζει από 2000 μέτρα πάνω.
Παρακάτω θα δείτε κάποιες φωτογραφίες απ΄ όλο το ταξίδι!
Μερικά από τα αναμνηστικά που έφερε από το Νεπάλ ήταν κάποια θρησκευτικά μουσικά όργανα, μία μικρή ξύλινη παγόδα, ένας μύλος προσευχής, μια μάσκα και φυσικά ένα άγαλμα του Βούδα.
Λίγα λόγια από μένα:
Ελπίζω να βρήκατε τόσο ενδιαφέροντα όσο και γω αυτά τα αποσπάσματα. Φυσικά και οι συνθήκες εκεί είναι διαφορετικές μετά από τόσα χρόνια, αλλά το βουνό παραμένει επιβλητικό και επικίνδυνο. Για μένα είναι ένα όνειρο να περπατήσω σ’ αυτές τις περιοχές. Για χρόνια έβλεπα στον τοίχο του σαλονιού μου κρεμασμένη τη φωτογραφία με το Everest. Ελπίζω κάποια στιγμή να έχω την τύχη να το δω από κοντά… απλά να το δω. Μου είναι αρκετό.
Everest…8848m…η κορυφή του κόσμου…